Μια φορά κι έναν καιρό....

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι. Διαφορετικό από τα άλλα. Ήθελε να μεγαλώσει γρήγορα. Αλλά όχι τόσο γρήγορα. Όχι εντελώς. 

Στο σχολείο την επαινούσαν για τα "Σκέφτομαι και γράφω" της. 

Είχε μεγάλη φαντασία. 

Τα άλλα κοριτσάκια τρόμαζαν όταν τους έλεγε ότι ήταν μάγισσα. Την πίστευαν.

 Γιατί όντως ήταν μάγισσα. 

Μια φίλη της τής είπε ότι έχει κίτρινα μαλλιά. 

"Τα ωραία μάτια μπαίνουν σε τζαμαρία" είπε εκείνη. 

Ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες.

"Μπράβο" στην έκθεση.

Τώρα όμως δεν πιάνουν τα μαγικά της.

Εκείνη λέει ότι φταίνε οι μεγάλοι. 

Μα κι εκείνη να μεγαλώσει ήθελε.

Η φαντασία της έφτασε πάλι τα μαγευτικά επίπεδα.

Κι έτσι κάνει μαγικά στον εαυτό της. 

Λέει ότι "δεν έχει άλλη επιλογή."

Λέει ότι η "ζωή της θα εξαρτηθεί από αυτό."

Όπως είπαμε έχει μεγάλη φαντασία.

Φοβάται μήπως μέσα στα μαγικά της χάσει κι εκείνη τον εαυτό της.

"Μη φοβάσαι" της είπα εγώ. 

"Μόλις φας ξανά για πρωινό μπάλες χριστουγέννων θα αρχίσουν άλλα μαγικά."

Και τότε θα μείνει μόνο το όνειρο. 

Αν ήταν κακό το όνειρο, τότε θα παραμείνει ένα απλό κακό όνειρο.

Αν ήταν καλό το όνειρο, τότε θα γίνει ζωή.