Μια φορά κι έναν καιρό....

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι. Διαφορετικό από τα άλλα. Ήθελε να μεγαλώσει γρήγορα. Αλλά όχι τόσο γρήγορα. Όχι εντελώς. 

Στο σχολείο την επαινούσαν για τα "Σκέφτομαι και γράφω" της. 

Είχε μεγάλη φαντασία. 

Τα άλλα κοριτσάκια τρόμαζαν όταν τους έλεγε ότι ήταν μάγισσα. Την πίστευαν.

 Γιατί όντως ήταν μάγισσα. 

Μια φίλη της τής είπε ότι έχει κίτρινα μαλλιά. 

"Τα ωραία μάτια μπαίνουν σε τζαμαρία" είπε εκείνη. 

Ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες.

"Μπράβο" στην έκθεση.

Τώρα όμως δεν πιάνουν τα μαγικά της.

Εκείνη λέει ότι φταίνε οι μεγάλοι. 

Μα κι εκείνη να μεγαλώσει ήθελε.

Η φαντασία της έφτασε πάλι τα μαγευτικά επίπεδα.

Κι έτσι κάνει μαγικά στον εαυτό της. 

Λέει ότι "δεν έχει άλλη επιλογή."

Λέει ότι η "ζωή της θα εξαρτηθεί από αυτό."

Όπως είπαμε έχει μεγάλη φαντασία.

Φοβάται μήπως μέσα στα μαγικά της χάσει κι εκείνη τον εαυτό της.

"Μη φοβάσαι" της είπα εγώ. 

"Μόλις φας ξανά για πρωινό μπάλες χριστουγέννων θα αρχίσουν άλλα μαγικά."

Και τότε θα μείνει μόνο το όνειρο. 

Αν ήταν κακό το όνειρο, τότε θα παραμείνει ένα απλό κακό όνειρο.

Αν ήταν καλό το όνειρο, τότε θα γίνει ζωή.

Τελείες.

Μέρα.

Ξύπνημα. Γκρίνια. Αναμονή.

Καθυστέρηση.Πονοκέφαλος.Σκέψεις.Υποθέσεις.Φόβος.

Μάθημα. Άδειες κουβέντες. Άδειες σχέσεις.

"Περιμένω να χαθούμε"

Αναμονή. Αναμονή. Αναμονή.

Αδικαιολόγητες πράξεις.

Πολύ απλές. Χωρίς νόημα.

Γιατί έτσι. 

Γιατί έτσι;

Γι' αυτό.

Κρύα χέρια.

Ανασφάλεια. 

Ανασφάλεια. 

Αναμονή.

Βράδυ.

Μόνο τελείες.

Εξομολογήσεις...

"Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλετοι, οι πλούσιοι, οι αργόσχολοι, αναζητούν το καινούριο, το παράδοξο, το πρωτότυπο, το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν, τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια, με αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές, έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα... Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτη. Και σήμερα όπως ξέρεις είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και την παλιά σημασία της λέξης. Αυτοί ήταν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ, ο Τιτσιάνο, ο Γκόγια. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών το και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγησή μου, πιο θλιβερή από όσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής."

           Pablo Diego Jose Fransisco de Paula Juan Nepomuceno Maria de los Remedios Cipriano de la      Santisima Trinidad Ruiz y Picasso        

Πρωτιές

Η  πρώτη καλύτερή μου φίλη ήταν η γιαγιά μου.  Κάθε μέρα μαζί,  πότε θα παίρναμε το ταξί και θα κατεβαίναμε στον Πειραιά και πότε θα καθόμασταν σπίτι της να βλέπουμε Ελένη ( σσ Μενεγάκη) και να τρώμε φρυγανιές.  Μίλαγε τραγουδιστά και η φωνή της ήταν βραχνή αλλά γλυκιά. Φορούσε πάντα μια σειρά μαργαριτάρια, ποδιά και τα γυαλιά της, ριχτά γύρω από το λαιμό της. Τα μαλλιά της ήταν κάτασπρα, a la garcon, ποτέ της δεν τα έβαψε. Με τάιζε γιαούρτι στα σκαλιά της πολυκατοικίας μου και έβαζε τον μπακάλη ( που είχε μαγαζί από κάτω ) να μου πετάει φυστίκια στο στόμα. Ήμουν μόλις 5, πήγαινα δεν πήγαινα νηπιαγωγείο. Είχε μια φίλη την Τασία, και ένα μικρό τετραδιάκι για τα τηλέφωνά της, γαλάζιο και παμπάλαιο. Δεν τα θυμόταν όλα απέξω.

Στο ντουλάπι, στο έπιπλο της τηλεόρασης, είχε ένα κόκκινο χαλασμένο τηλέφωνο, από τα παλιά, που γύρναγες  γύρω-γύρω τα νούμερα και εγώ τα γύρναγα συνέχεια γιατί μου άρεσε ο ήχος που έκαναν. Πού και πού, άνοιγε την ντουλάπα της και μου έδινε μία τεράστια τσάντα που είχε μέσα άλλες τσάντες και ένα σωρό βραχιόλια. Η τσάντα μύριζε περίεργα, σαν σκόνη και κλεισούρα μαζί με δέρμα. Ακόμα μυρίζει έτσι. Το μεσημέρι η γιαγιά ήθελε πάντα να ξαπλώνει και μου έλεγε    «Εγώ τώρα θα κοιμηθώ λίγο. Κάνε αν μπορείς κι εσύ ησυχία» κι εγώ έπαιζα δίπλα της με κάτι κούκλες. Δεν νομίζω να έκανα ιδιαίτερη ησυχία, παρόλα αυτά η γιαγιά φαινόταν να κοιμάται. Έκανα κούνια στο πί της, όταν χτύπησε το πόδι της και φώναζα συμπεθέρα τη συμπεθέρα της. Της έκανα έκπληξη στο νοσοκομείο κι εκείνη μου είπε ότι το ‘ξερε ότι θα πήγαινα να την δω. Κάθε πρωί ανέβαινε σπίτι με ένα πορτοκαλί τάπερ που το ‘χε γεμίσει πορτοκαλάδα. Κι έτσι την πρώτη ημέρα που δεν ήρθε, αρχικά μου έλειψε η πορτοκαλάδα. Και μετά μου έλειψε κι εκείνη.

Ασυντομία Χαρακτήρων Day 1

Νυχτερινός οίστρος. Γιατί έχω όρεξη να γράφω μόνο το βράδυ; Μοιάζει λες και η σκέψη μου είναι πιο καθαρή. Ίσως γιατί δεν έχει -ξέρω-γω- τόση φασαρία όπως τη μέρα. Ή γιατί όλοι κοιμούνται σπίτι μου κι έτσι δεν θα με ρωτήσει κανείς τι κάνω.  Ή ακόμα γιατί δεν θα ρωτήσει κανείς τι κάνω και έτσι δεν θα ντραπώ να απαντήσω ότι γράφω. Γράφω. Ναι μόλις τελειώνω δυο-τρεις προτάσεις τις ελέγχω. Βάζω τόνους, κενά, διορθώνω ορθογραφικά.  Έχω αγοράσει ένα Moleskine και παραδόξως  δεν γράφω σ΄αυτό. Μου αρέσει περισσότερο άδειο.  Γι’ αυτό δεν έπαιρνα ένα τόσο καιρό.  Γιατί ήξερα ότι δεν θα έγραφα. Αλλά μετά είπα «πάρτο και ίσως αρχίσεις». Τίποτα.  Μία σελίδα με καλοκαιρινές χαζομάρες που έγραψα ένα μεσημεροαπόγευμα στην αυλή μου στη Χίο. Πλάκα πλάκα στη Χίο κάτι τέτοιες ώρες – το βράδυ ή το μεσημεροαπόγευμα – που όλοι κοιμούνται με πιάνει όρεξη για γράψιμο.  Ή για καθαρή σκέψη.  

Το έλεγα καιρό. Ήθελα να φτιάξω μπλογκ.  Ναι.  Να προσθέσω τη δική μου φωνή στο σωρό από φωνές και μετά να προσποιούμαι ότι είμαι ο ψίλος μέσα στα άχυρα. Δεν είναι εύκολο να τον βρεις αλλά ξέρεις ότι δεν είναι άχυρο. Το κείμενο φαίνεται όντως πιο χαριτωμένο όταν έχει κενά, σωστή ορθογραφία και τόνους.  Χαχα είμαι εντελώς κομπλεξική με τον έλεγχο. Τόσο καιρό δεν έγραφα γιατί ήθελα να έχω το τέλειο όνομα για μπλογκ. Κάτι που να με προσδιορίζει και να λέει πολλά για εμένα και για αυτά που γράφω με συντομία. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα σύντομη. Και ποτέ αυτά που έγραφα δεν προσδιορίζονταν συνολικά. Και τώρα πολυλογώ. Μπλα μπλα μπλα μπλα.

Όχι δεν θέλω να γίνω ο επόμενος Τρούμαν Καπότι. Καλά, ο τύπος από το δημοτικό ακόμα γύρναγε σπίτι και έγραφε τρεις ώρες τη μέρα για εξάσκηση. Το ‘καψε. Και δεν πήγε πανεπιστήμιο για να γίνει συγγραφέας,  γιατί όπως έλεγε εκεί πάνε όσοι θέλουν να μάθουν να γράφουν. Ενώ εκείνος προφανώς ήξερε. Προφανέστατα.

Μέσα Αυγούστου κι εγώ σκέφτομαι το φθινόπωρο που – όλοι το ξέρουμε – θα αργήσει να έρθει. Τα μυρμήγκια λέει φέτος ( ο θείος μου λέει ) έκαναν  γερή μπάζα, οπότε ο χειμώνας - που κάποια στιγμή θα έρθει - θα είναι βαρύς. Αγόρασα την Vogue Σεπτεμβρίου και ονειρεύτικα ότι φοράω μάλλινα ζιβάγκο ( γκρι ) και πράσινο  ( κυπαρισσί ) παλτό με ( light ) κίτρινο παντελόνι και μαύρες μπότες ιππασίας ( λουστρίνι ). Αχ... Φαντάστηκα το χειμώνα και τα βροχερά πρωινά που θυμίζουν Λονδίνο, που το κρύο κάνει κόκκινα τα μάγουλα και τα φουλάρια σου δίνουν τόσο στυλ. Φαντάστηκα τη μυρωδιά από βρεγμένο χώμα και ζεστή σοκολάτα, τις μουντές συννεφιασμένες μέρες που έχω όρεξη για σινεμά και όρεξη για μάθημα στη σχολή (εντάξει μέχρι να περάσει η πρώτη εβδομάδα).  Δεν ξέρω γιατί – επίσης- έχω τόση όρεξη για φέτος. Νιώθω ότι θα κάνω τόσα πολλά πράγματα. Νιώθω ότι μπορώ να κάνω τόσα πράγματα. Θα πηγαίνω σχολή και (άντε) δυο φορές την εβδομάδα γυμναστήριο, θα πηγαίνω για καφέ με τις φίλες μου και ταυτόχρονα θα βρω μία δουλίτσα – τόση δα – σε κανά ραδιοφωνάκι, έτσι μωρέ να τους πηγαίνω τους καφέδες. Θα έχω χρόνο να μην παραμελώ μάνα πατέρα κι αδερφή – που θα δίνει πανελλήνιες – και ταυτόχρονα βράδια για να τα περνάω με την αγάπη μου.

Μου λείπει. Ναι μελό, το κόβω. Αλλά ποιον κοροιδεύω;

Ωραία και ανούσια όλα αυτά αλλά γιατί να τα δημοσιεύσω; Ας τα κρατάω στα documents έτσι για να ξεδίνω. Ε; Ναι. Γιατί όχι; Νομίζω όμως ότι δεν είναι δίκαιο. Αφού θα μπω στη διαδικασία να κρίνω τα πάντα, από επικαιρότητα,ταινίες, ανθρώπινες σχέσεις κτλ κτλ γιατί να μην δώσω την ευκαιρία στα « θύματα » να κρίνουν πίσω κι εμένα; Ναι είναι ένα είδος προσωπικής αυτοτιμωρίας και αυτοταπείνωσης. Ποιον κοροιδεΰω πάλι; Απλά είμαι ψώνιο και νομίζω ότι έχω ταλέντο στο γράψιμο. Στην πορεία έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι έχω ταλέντο στην γκρίνια και στην κυνικότητα. Και στην ειρωνεία. Ποιος χέστηκε; Εγώ περνάω καλύτερα.