Όσα μου δίδαξε ο ... ?

Δεκαπενταύγουστος και Αθήνα.

Νέα μέτρα 11.5 δις.

Παράταση του μνημονίου κατά 2 χρόνια.

Δεν προσπαθώ να κάνω οικονομικό ρεπορτάζ.

Απλά επισημαίνω μερικές παραμέτρους.

 Όταν είσαι νέος νομίζεις ότι όλα σου ανήκουν. Λες ότι είσαι νέος και όλα θα έπρεπε να είναι εύκολα, γιατί τα νιάτα είναι εφήμερα. Το γήρας είναι κάτι το φυσικό, κάτι το -κυριολεκτικά- επόμενο, κάτι που δεν εύχεσαι αλλά δεν μπορείς να αποφύγεις. Επομένως όλα έχουν την υποχρέωση να είναι στρωμένα και εύκολα όσο είσαι νέος. Όλα είναι δυνατά. Όλα είναι πιθανά. Απλά πρέπει να το πιστέψεις. Απλά πρέπει να το προσπαθήσεις. Κι αν τελικά δεν είναι εφικτό; Τότε είναι άδικο. Γιατί όλοι σέβονται την τρίτη ηλικία, αλλά κανείς δεν σέβεται τα νιάτα.

Όταν είσαι νέος κοιτάς τις αγγελίες για δουλειά και σκέφτεσαι "Μπα, αυτό δεν μου κάνει", "Μπα, δεν έχω υπομονή για να γίνω τηλεφωνήτρια", "Μπα, που να μαθαίνω τώρα καινούρια κόλπα, θα ψάξω για δουλειές που ήδη ξέρω".  Σκέφτεσαι να μοιράσεις βιογραφικά σε εκδοτικούς οργανισμούς και όλοι σε κοιτάνε περίεργα. Ανακοινώνεις ότι παίρνεις πτυχίο και όλοι σε ρωτάνε τί σκέφτεσαι από δουλειά. Κι εσύ δεν σκέφτεσαι για δουλειά. Σκέφτεσαι για σπουδές. "Καλά τα χαρτιά αλλά δεν υπόσχονται δουλειά". Κι εσύ τους απαντάς ότι θες να είσαι γκρινιάρης με πιστοποίηση, ότι θες να παραπονιέσαι με ακαδημαϊκότητα για την ανεργία. Όπως είπα.
Κανείς δεν σέβεται τα νιάτα.

 Όλοι λέγανε, "Μα πού πας να γίνεις δημοσιογράφος;"  Κι εσύ αποκρίνεσαι αισιόδοξα ότι δεν βγαίνεις μόνο δημοσιογράφος από αυτό το τμήμα. Επικοινωνίας και ΜΜΕ Αθήνας. Από τότε που μπήκα μέχρι σήμερα που τελειώνω το παν στην Ελλάδα έγινε η επικοινωνία. Πώς θα παρουσιαστείς, πώς θα ανακοινώσεις τα νέα μέτρα σαν να μοιράζεις επιδόματα και καραμέλες, πώς θα κουνήσεις τα χέρια σου όταν μιλάς, τι θα φορέσεις, πώς θα είναι ο τόνος της φωνής σου, πώς θα χειριστείς το λόγο και θα ξεστομίσεις εξυπνάδες, πώς θα πουλήσεις τον εαυτό σου καλύτερα. Δεν είναι αυτό που λες. Είναι το πώς το λες. Μπορεί να μην δίνεται και πολύ βάση στην ειλικρίνεια αλλά σίγουρα είναι επικοινωνία. Επικοινωνία. Επικοινωνία.

Κι εγώ αυτό το σπούδασα. Έμαθα να το αναλύω, να κάνω συνάρτηση του πολιτικού λόγου με τις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές συγκυρίες, να βλέπω την αλήθεια ανάμεσα στις λέξεις, να ξεχωρίζω την ρητορεία από την ειλικρίνεια, να κάνω σύγκριση  στις σελίδες της ιστορίας, να διαβάζω τη γλώσσα του σώματος. Παρόλα αυτά,  κάτω από αυτές τις εξαιρετικά επικοινωνιακές συνθήκες που βιώνουμε ως κράτος, κανείς δεν έχει χτυπήσει το κουδούνι και δεν μου έχει προσφέρει δουλειά στο πιάτο ακόμα. Κι αυτό γιατί;
Μα, γιατί είμαι νέα και φαντασιόπληκτη.
Και όπως είπα κανείς δεν σέβεται τα νιάτα.
Πόσο μάλλον την παραφροσύνη. 

Συμπέρασμα

Όταν αρχίζουν να σε ενοχλούν όλα,

μάλλον σε ενοχλεί ο εαυτός σου. 

True story.

Σπήλαιο

            -    Μαμά τι είναι αυτό στον ουρανό;

-        Σύννεφο.

-         Και τι είναι το σύννεφο;

-         Είναι νερό που έγινε υδρατμός και το λέμε σύννεφο.

-          Με μαξιλάρι μοιάζει. Είσαι σίγουρη ότι το λένε σύννεφο;

-          Ναι.

-          Μαμά; Τι είναι υδρατμός;

-     Είναι νερό που είναι πολύ ζεστό. Όταν το νερό ζεσταίνεται πολύ γίνεται ατμός. Κάτι δηλαδή ανάμεσα σε αέρα και νερό.

-       Και αφού είναι κάτι ανάμεσα σε νερό και σε αέρα γιατί μοιάζει με μαξιλάρι; Αφού αυτό είναι άσπρο. Στο κρεβάτι σε υδρατμούς κοιμόμαστε;

-          Ώχου κουραστική είσαι. Δεν ξέρω. Ρώτα τον πατέρα σου.

Πώς διαβάζεται η ώρα; Πώς τρώμε με πηρούνι; Πώς καθόμαστε στην εκκλησία; Γιατί πρέπει να διαβάζουμε για το σχολείο; Γιατί κάνουμε το σταυρό μας; Που πάει κάποιος όταν πεθαίνει; Γιατί βρέχει; Γιατί κλαις;

Τα πιστεύουμε όλα. Γιατί έτσι;

Γιατί έτσι.

-          Μαμά, γιατί είμαστε πάντα μαζί;

-          Γιατί είμαι η μαμά σου και με έχεις ανάγκη.

Τα πιστεύουμε όλα.

Game of Thrones

Αυτό θα πει κόλλημα......

Αμερικανάκι

"Άτομο ελληνικής ιθαγένειας και διαμονής, νεαρής κατ' αρχήν ηλικίας, που πάσχει από δουλικό μιμητισμό του λεγόμενου «αμερικανικού τρόπου ζωής».


Το εν λόγω άτομο παραδοσιακά λατρεύει τα μακντόναλντς, την κοκακόλα, το σινιέ ντύσιμο, τα επώνυμα προϊόντα γενικώς σε κάθε καταναλωτικό τομέα. Εκδηλώνει το θρησκευτικό του αίσθημα με το επιφώνημα ΟΜΙΤΖΙ! Απεχθάνεται την κουλτούρα, όπου κι αν ελλοχεύει αυτή (π.χ. βιβλία χωρίς εικόνες). Το λεξιλόγιό του αποτελείται από 300 ελληνικές και 300 ίνγκρικ λέξεις.


Σημαίνει ταυτόχρονα ότι το άτομο εμφορείται από την αφέλεια και ηλιθιότητα του γνησίου αμερικανακίου. Που κι αυτές όμως επικαθορίζονται πολιτιστικά, δεν αναφέρονται δηλαδή στο IQ του ατόμου, αλλά στην παντελή έλλειψη ευφυΐας ελληνικού τύπου: ως αντίθετο δηλαδή του καπάτσος, ανοιχτομάτης, αετονύχης, διαβόλου κάλτσα κλπ. Δεν αμφισβητείται ότι το αμερικανάκι μπορεί να φοιτήσει στο Χάρβαρντ ή στο ΜΙΤ, να κατασκευάσει διαστημόπλοια και να βαδίσει στο φεγγάρι. Όμως παρά τις ικανότητές του αυτές, ο ταξιτζής θα του πάρει τριπλή ταρίφα, ο εστιάτορας θα του φουσκώσει το λογαριασμό και η γκόμενα θα του τα φάει τα λεφτά.


Η έκφραση δεν πολυφοριέται πλέον μ' αυτή την έννοια. Λεγόταν πολύ κατά την πρώτη 10ετία της μεταπολίτευσης, όταν, ελέω Θεοδωράκη, επιγόνων του και κομματικών νεολαιών, ο πολιτιστικός σωβινισμός ήταν στα ντουζένια του και ο πολιτικός αντιαμερικανισμός εκδηλωνόταν και σε πολιτιστικό επίπεδο. Το ρέκβιεμ του όρου νομίζω τραγουδήθηκε από τον Τζιμάκο στο επικολυρικό «κάλλιο να 'μαι πεθαμένος παρά αμερικανάαααακιιιι». Διότι οι γενιές που γεννήθηκαν από κει και πέρα γαλουχήθηκαν στην εταιρική κουλτούρα και μυθολογία, που είναι στην πραγματικότητα ο «αμερικάνικος τρόπος ζωής», από βρέφη, με τους διαφημιστικούς βομβαρδισμούς από την άσβεστη τηλεόραση της οικίας τους και τις παιδικές ταινίες της Ντίσνεϋ ως αφήγηση, με τρόπο που αυτή εδραιώθηκε στα κατώτερα στρώματα του υποσυνειδήτου τους. Υπ' αυτή την έννοια δε θ' αργήσει ίσως για πολύ η μέρα που θα είμαστε όλοι αμερικανάκια, αλλά δε θα το γνωρίζουμε."*




Θέλω να ελπίζω ότι κάπου κάνεις λάθος.






*http://www.slang.gr/lemma/show/amerikanaki_8941/ 

Rum and Shame

Ντροπή και αίσχος στα Όσκαρ.

Σαν κακό άρλεκιν. Το trailer ήταν καλύτερο από την ταινία.

Μια φορά κι έναν καιρό....

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι. Διαφορετικό από τα άλλα. Ήθελε να μεγαλώσει γρήγορα. Αλλά όχι τόσο γρήγορα. Όχι εντελώς. 

Στο σχολείο την επαινούσαν για τα "Σκέφτομαι και γράφω" της. 

Είχε μεγάλη φαντασία. 

Τα άλλα κοριτσάκια τρόμαζαν όταν τους έλεγε ότι ήταν μάγισσα. Την πίστευαν.

 Γιατί όντως ήταν μάγισσα. 

Μια φίλη της τής είπε ότι έχει κίτρινα μαλλιά. 

"Τα ωραία μάτια μπαίνουν σε τζαμαρία" είπε εκείνη. 

Ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες.

"Μπράβο" στην έκθεση.

Τώρα όμως δεν πιάνουν τα μαγικά της.

Εκείνη λέει ότι φταίνε οι μεγάλοι. 

Μα κι εκείνη να μεγαλώσει ήθελε.

Η φαντασία της έφτασε πάλι τα μαγευτικά επίπεδα.

Κι έτσι κάνει μαγικά στον εαυτό της. 

Λέει ότι "δεν έχει άλλη επιλογή."

Λέει ότι η "ζωή της θα εξαρτηθεί από αυτό."

Όπως είπαμε έχει μεγάλη φαντασία.

Φοβάται μήπως μέσα στα μαγικά της χάσει κι εκείνη τον εαυτό της.

"Μη φοβάσαι" της είπα εγώ. 

"Μόλις φας ξανά για πρωινό μπάλες χριστουγέννων θα αρχίσουν άλλα μαγικά."

Και τότε θα μείνει μόνο το όνειρο. 

Αν ήταν κακό το όνειρο, τότε θα παραμείνει ένα απλό κακό όνειρο.

Αν ήταν καλό το όνειρο, τότε θα γίνει ζωή.

Τελείες.

Μέρα.

Ξύπνημα. Γκρίνια. Αναμονή.

Καθυστέρηση.Πονοκέφαλος.Σκέψεις.Υποθέσεις.Φόβος.

Μάθημα. Άδειες κουβέντες. Άδειες σχέσεις.

"Περιμένω να χαθούμε"

Αναμονή. Αναμονή. Αναμονή.

Αδικαιολόγητες πράξεις.

Πολύ απλές. Χωρίς νόημα.

Γιατί έτσι. 

Γιατί έτσι;

Γι' αυτό.

Κρύα χέρια.

Ανασφάλεια. 

Ανασφάλεια. 

Αναμονή.

Βράδυ.

Μόνο τελείες.

Εξομολογήσεις...

"Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλετοι, οι πλούσιοι, οι αργόσχολοι, αναζητούν το καινούριο, το παράδοξο, το πρωτότυπο, το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν, τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια, με αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές, έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα... Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτη. Και σήμερα όπως ξέρεις είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και την παλιά σημασία της λέξης. Αυτοί ήταν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ, ο Τιτσιάνο, ο Γκόγια. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών το και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγησή μου, πιο θλιβερή από όσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής."

           Pablo Diego Jose Fransisco de Paula Juan Nepomuceno Maria de los Remedios Cipriano de la      Santisima Trinidad Ruiz y Picasso        

Πρωτιές

Η  πρώτη καλύτερή μου φίλη ήταν η γιαγιά μου.  Κάθε μέρα μαζί,  πότε θα παίρναμε το ταξί και θα κατεβαίναμε στον Πειραιά και πότε θα καθόμασταν σπίτι της να βλέπουμε Ελένη ( σσ Μενεγάκη) και να τρώμε φρυγανιές.  Μίλαγε τραγουδιστά και η φωνή της ήταν βραχνή αλλά γλυκιά. Φορούσε πάντα μια σειρά μαργαριτάρια, ποδιά και τα γυαλιά της, ριχτά γύρω από το λαιμό της. Τα μαλλιά της ήταν κάτασπρα, a la garcon, ποτέ της δεν τα έβαψε. Με τάιζε γιαούρτι στα σκαλιά της πολυκατοικίας μου και έβαζε τον μπακάλη ( που είχε μαγαζί από κάτω ) να μου πετάει φυστίκια στο στόμα. Ήμουν μόλις 5, πήγαινα δεν πήγαινα νηπιαγωγείο. Είχε μια φίλη την Τασία, και ένα μικρό τετραδιάκι για τα τηλέφωνά της, γαλάζιο και παμπάλαιο. Δεν τα θυμόταν όλα απέξω.

Στο ντουλάπι, στο έπιπλο της τηλεόρασης, είχε ένα κόκκινο χαλασμένο τηλέφωνο, από τα παλιά, που γύρναγες  γύρω-γύρω τα νούμερα και εγώ τα γύρναγα συνέχεια γιατί μου άρεσε ο ήχος που έκαναν. Πού και πού, άνοιγε την ντουλάπα της και μου έδινε μία τεράστια τσάντα που είχε μέσα άλλες τσάντες και ένα σωρό βραχιόλια. Η τσάντα μύριζε περίεργα, σαν σκόνη και κλεισούρα μαζί με δέρμα. Ακόμα μυρίζει έτσι. Το μεσημέρι η γιαγιά ήθελε πάντα να ξαπλώνει και μου έλεγε    «Εγώ τώρα θα κοιμηθώ λίγο. Κάνε αν μπορείς κι εσύ ησυχία» κι εγώ έπαιζα δίπλα της με κάτι κούκλες. Δεν νομίζω να έκανα ιδιαίτερη ησυχία, παρόλα αυτά η γιαγιά φαινόταν να κοιμάται. Έκανα κούνια στο πί της, όταν χτύπησε το πόδι της και φώναζα συμπεθέρα τη συμπεθέρα της. Της έκανα έκπληξη στο νοσοκομείο κι εκείνη μου είπε ότι το ‘ξερε ότι θα πήγαινα να την δω. Κάθε πρωί ανέβαινε σπίτι με ένα πορτοκαλί τάπερ που το ‘χε γεμίσει πορτοκαλάδα. Κι έτσι την πρώτη ημέρα που δεν ήρθε, αρχικά μου έλειψε η πορτοκαλάδα. Και μετά μου έλειψε κι εκείνη.

Ασυντομία Χαρακτήρων Day 1

Νυχτερινός οίστρος. Γιατί έχω όρεξη να γράφω μόνο το βράδυ; Μοιάζει λες και η σκέψη μου είναι πιο καθαρή. Ίσως γιατί δεν έχει -ξέρω-γω- τόση φασαρία όπως τη μέρα. Ή γιατί όλοι κοιμούνται σπίτι μου κι έτσι δεν θα με ρωτήσει κανείς τι κάνω.  Ή ακόμα γιατί δεν θα ρωτήσει κανείς τι κάνω και έτσι δεν θα ντραπώ να απαντήσω ότι γράφω. Γράφω. Ναι μόλις τελειώνω δυο-τρεις προτάσεις τις ελέγχω. Βάζω τόνους, κενά, διορθώνω ορθογραφικά.  Έχω αγοράσει ένα Moleskine και παραδόξως  δεν γράφω σ΄αυτό. Μου αρέσει περισσότερο άδειο.  Γι’ αυτό δεν έπαιρνα ένα τόσο καιρό.  Γιατί ήξερα ότι δεν θα έγραφα. Αλλά μετά είπα «πάρτο και ίσως αρχίσεις». Τίποτα.  Μία σελίδα με καλοκαιρινές χαζομάρες που έγραψα ένα μεσημεροαπόγευμα στην αυλή μου στη Χίο. Πλάκα πλάκα στη Χίο κάτι τέτοιες ώρες – το βράδυ ή το μεσημεροαπόγευμα – που όλοι κοιμούνται με πιάνει όρεξη για γράψιμο.  Ή για καθαρή σκέψη.  

Το έλεγα καιρό. Ήθελα να φτιάξω μπλογκ.  Ναι.  Να προσθέσω τη δική μου φωνή στο σωρό από φωνές και μετά να προσποιούμαι ότι είμαι ο ψίλος μέσα στα άχυρα. Δεν είναι εύκολο να τον βρεις αλλά ξέρεις ότι δεν είναι άχυρο. Το κείμενο φαίνεται όντως πιο χαριτωμένο όταν έχει κενά, σωστή ορθογραφία και τόνους.  Χαχα είμαι εντελώς κομπλεξική με τον έλεγχο. Τόσο καιρό δεν έγραφα γιατί ήθελα να έχω το τέλειο όνομα για μπλογκ. Κάτι που να με προσδιορίζει και να λέει πολλά για εμένα και για αυτά που γράφω με συντομία. Το θέμα είναι ότι ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα σύντομη. Και ποτέ αυτά που έγραφα δεν προσδιορίζονταν συνολικά. Και τώρα πολυλογώ. Μπλα μπλα μπλα μπλα.

Όχι δεν θέλω να γίνω ο επόμενος Τρούμαν Καπότι. Καλά, ο τύπος από το δημοτικό ακόμα γύρναγε σπίτι και έγραφε τρεις ώρες τη μέρα για εξάσκηση. Το ‘καψε. Και δεν πήγε πανεπιστήμιο για να γίνει συγγραφέας,  γιατί όπως έλεγε εκεί πάνε όσοι θέλουν να μάθουν να γράφουν. Ενώ εκείνος προφανώς ήξερε. Προφανέστατα.

Μέσα Αυγούστου κι εγώ σκέφτομαι το φθινόπωρο που – όλοι το ξέρουμε – θα αργήσει να έρθει. Τα μυρμήγκια λέει φέτος ( ο θείος μου λέει ) έκαναν  γερή μπάζα, οπότε ο χειμώνας - που κάποια στιγμή θα έρθει - θα είναι βαρύς. Αγόρασα την Vogue Σεπτεμβρίου και ονειρεύτικα ότι φοράω μάλλινα ζιβάγκο ( γκρι ) και πράσινο  ( κυπαρισσί ) παλτό με ( light ) κίτρινο παντελόνι και μαύρες μπότες ιππασίας ( λουστρίνι ). Αχ... Φαντάστηκα το χειμώνα και τα βροχερά πρωινά που θυμίζουν Λονδίνο, που το κρύο κάνει κόκκινα τα μάγουλα και τα φουλάρια σου δίνουν τόσο στυλ. Φαντάστηκα τη μυρωδιά από βρεγμένο χώμα και ζεστή σοκολάτα, τις μουντές συννεφιασμένες μέρες που έχω όρεξη για σινεμά και όρεξη για μάθημα στη σχολή (εντάξει μέχρι να περάσει η πρώτη εβδομάδα).  Δεν ξέρω γιατί – επίσης- έχω τόση όρεξη για φέτος. Νιώθω ότι θα κάνω τόσα πολλά πράγματα. Νιώθω ότι μπορώ να κάνω τόσα πράγματα. Θα πηγαίνω σχολή και (άντε) δυο φορές την εβδομάδα γυμναστήριο, θα πηγαίνω για καφέ με τις φίλες μου και ταυτόχρονα θα βρω μία δουλίτσα – τόση δα – σε κανά ραδιοφωνάκι, έτσι μωρέ να τους πηγαίνω τους καφέδες. Θα έχω χρόνο να μην παραμελώ μάνα πατέρα κι αδερφή – που θα δίνει πανελλήνιες – και ταυτόχρονα βράδια για να τα περνάω με την αγάπη μου.

Μου λείπει. Ναι μελό, το κόβω. Αλλά ποιον κοροιδεύω;

Ωραία και ανούσια όλα αυτά αλλά γιατί να τα δημοσιεύσω; Ας τα κρατάω στα documents έτσι για να ξεδίνω. Ε; Ναι. Γιατί όχι; Νομίζω όμως ότι δεν είναι δίκαιο. Αφού θα μπω στη διαδικασία να κρίνω τα πάντα, από επικαιρότητα,ταινίες, ανθρώπινες σχέσεις κτλ κτλ γιατί να μην δώσω την ευκαιρία στα « θύματα » να κρίνουν πίσω κι εμένα; Ναι είναι ένα είδος προσωπικής αυτοτιμωρίας και αυτοταπείνωσης. Ποιον κοροιδεΰω πάλι; Απλά είμαι ψώνιο και νομίζω ότι έχω ταλέντο στο γράψιμο. Στην πορεία έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι έχω ταλέντο στην γκρίνια και στην κυνικότητα. Και στην ειρωνεία. Ποιος χέστηκε; Εγώ περνάω καλύτερα.